Οικονομική Κρίση

Δεν καταλαβαίνω μερικά πράγματα.

1. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι υψηλοί μισθοί μας; Δηλαδή, όλα μας τα προβλήματα είναι λυμένα, και το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να μειώσουμε τους μισθούς; Και δεν δέχομαι το επιχείρημα: "Είναι και αυτό κάτι". Γιατί, όταν υπάρχουν δισεκατομμύρια που έχουν πάει σε βίλες (και άλλα τόσα σε τράπεζες, και μάλιστα υπό το φως της δημοσιότητος), τότε δεν καταλαβαίνω γιατί η πρώτη μας επιλογή για να καταπολεμήσουμε τη κρίση είναι η μείωση των μισθών. Όταν θέλεις να βελτιώσεις ένα σύστημα, αρχίζεις από το πιο προβληματικό κομμάτι του, γιατί από εκεί θα έχεις το μεγαλύτερο όφελος! Το μόνο που θα φέρει η μείωση των μισθών είναι ύφεση, και σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων είναι καταστροφική.


2. Ας δεχθούμε ότι η μείωση μισθών είναι μία λύση. Ανεπαρκής, άδικη, αλλά υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να επιφέρει κάποια βελτίωση. Υπό ποιες προϋποθέσεις; Μα φυσικά ότι τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα αξιοποιηθούν με σωστό τρόπο. Και αναρωτιέμαι: τι μου έχει δείξει αυτός που ζητά τα χρήματά μου (το κράτος δηλαδή); Μήπως που έχει δείξει ότι τα αξιοποιεί σωστά; Μήπως ότι ό,τι χρήματα έδινα μέχρι τώρα έπιαναν τόπο; Μήπως ότι είναι άξιος εμπιστοσύνης; Μήπως ότι έχει καλό ιστορικό στη διαχείρηση; Μα με ευθύνη του κράτους και όλων των κυβερνήσεων φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Τι πειστήρια έχω ότι η τωρινή κυβέρνηση έχει τα κατάλληλα προσόντα για να διαχειριστεί σωστά τα χρήματά μου; Αν το σκεφτούμε καλύτερα, τότε δεν αξίζει να πληρώνουμε φόρους. Τα πράγματα είναι απλά: δεν θέλω να δώσω τα χρήματά μου στο κράτος γιατί ΔΕΝ ΤΟ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ. Θα πρέπει να κερδίσει πρώτα την εμπιστοσύνη μου κάνοντας κάποια απλά πρακτικά βήματα και μετά να μου ζητήσει επιπλέον λεφτά. Δεν είναι ο λαός που τα έκανε μούσκεμα για να τιμωρείται.


3. Αυτό που δεν ακούω καθόλου είναι το σχέδιο της επόμενης μέρας. Ας υποθέσουμε ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ξεπερνάμε το πρόβλημα, ότι τα καταφέρνουμε και ότι δεν χρωστάμε. Πώς θα συνεχίσουμε; Ο τρέχων τρόπος διακυβέρνησης της χώρας προφανώς δεν λειτουργεί. Δεν ακούω ιδέες για αλλαγή. Όλοι λένε ας πάρουμε τα λεφτά για να τη βγάλουμε τώρα, και βλέπουμε αργότερα. Μα έτσι θα ξανακαταλήξουμε στα ίδια. Νομίζω δύο είναι τα βασικά σημεία που θα πρέπει να αλλάξουμε:
   
   
   1. Πρέπει να βάλουμε τη συμμετοχική δημοκρατία στη ζωή μας. Να εμφυσήσουμε στους πολίτες αυτής της χώρας ότι είναι όντως πολίτες αυτής της χώρας και όχι φιλοξενούμενοι. Το κράτος δεν είναι εχθρός τους, και δεν πρέπει να συμπεριφέρεται ως εχθρός τους.
   
   
   2. Το δεύτερο σημείο είναι και παρόμοιο με το πρώτο. Ενίσχυση της διαφάνειας. Το ξέρω ότι έχει ακουστεί πάρα πολλές φορές. Όμως αυτό που προτείνω είναι η διαφάνεια να εξασκείται όχι από κάποιον οργανισμό ή από τους βουλευτές, αλλά από τους ίδιους τους πολίτες. Παράδειγμα (ίσως ακραίο): Κάθε χρόνο η εφορία να εκδίδει (σε όποιον το ζητήσει) μία αναλυτική κατάσταση με τη χρήση των χρημάτων του κάθε ανθρώπου. Δηλαδή, εγώ έδωσα στην εφορία 2.000 ευρώ. Τι έκανε το κράτος με αυτά τα λεφτά; Αν δεν τα δώσω στο κράτος, τι θα μείνει απλήρωτο; Η εφορία καλά κάνει και ζητά αποδείξεις από εμάς. Εμείς πότε θα ζητήσουμε αποδείξεις από το κράτος;
   
   Το πρόβλημα με αυτές τις ιδέες, αλλά και όποιες άλλες ιδέες στοχεύουν στην αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, είναι ότι τα άτομα που νομιμοποιούνται από το σύστημα να τις σκεφτούν και πολύ περισσότερο να τις υλοποιήσουν, έχουν πολύ μεγάλο συμφέρον για να μην το πράξουν! Και αυτό γιατί αν το πολιτικό σύστημα αλλάξει προς το καλύτερο, τότε κατά πάσα πιθανότητα η εξουσία που θα έχουν στη νέα κατάσταση θα είναι μειωμένη. Δηλαδή ζητάμε από μία ομάδα ανθρώπων εθισμένων στην εξουσία και στο χρήμα να καθαιρέσει τον εαυτό της! Ε, αυτό δεν θα γίνει ποτέ! Και το ερώτημα είναι, δεδομένης και της αναγκαιότητας της αλλαγής: Αν δεν το κάνουν αυτοί, μήπως πρέπει να το κάνουμε εμείς;